چند روز قبل بود که فیلم طلا و مس رو همراه رفقا دیدم. فیلم از لحاظ محتوا خوب بود مخصوصا در این کساد بازار فیلمهای ایرانی. از لحاظ کارگردانی هم هر چند نمی توان آنرا جزو کارهای ممتاز بشمار آورد ولی می توان به آن نمره بالای ۱۷ داد.

من این فیلم را نه در ژانر اجتماعی و نه در ژانر دینی به حساب میآورم بلکه عقیده دارم که فیلم یک درام عاشقانه است و بس. طلا و مس یک فیلم عاشقانه است اما نه از آن دستکه در سینمای ایران مرسوم شده است. نه از نوع عشقهای ضربدری و مثلثی و ذوزنقه ای. این فیلم بر عکس اکثر فیلمهای عاشقانه ایران بجای پرداختن به عشق قبل از ازدواج (آنهم از نوعی که در فیلمهای ما رواج دارد که هوسی بیش نیست) به عشق بعد از ازدواج پرداخته است.
در این فیلم دیگر خبری از کافی شاپ رفتن دختر و پسرهای قرتی نیست. از ویلاهای شمال با بازی های تکراری و تهوع آور بازیگران گیشه ای خبری نیست در طلا ومس عشق طعم درد و فداکاری دارد چیزی که شاید برای بسیاری از جوانان امروزی بی معنی باشد. در طلا ومس سختیها و مشکلات بجای اینکه باعث کدورتها و دوری ها شود باعث انس و نزدیکی بیشتر شده است. و همین نکته جالبترین مفهومی بود که برای من فیلم تداعی کرد.