با بررسی و دقت در رفتار و سلوک حضرت امام براحتی می توان به این نتیجه رسید که هدف اصلی ایشان چه قبل از انقلاب اسلامی و چه بعد از آن حفظ اسلام بوده است. امام بارها حفظ اسلام را اوجب واجبات عنوان کرده و در طول حیات و مبارزات خویش هیچگاه از این اصل عدول نکردند. علاوه بر این اصل زیر بنایی، ایشان در رفتار خود بر پارادایم قدرت و ضعف هیچ اعتقادی نداشته و بجای آن "عمل به تکلیف" را بعنوان الگوی اصلی تصمیم گیری در مورد اشخاص و رویدادهای مختلف قرار داده بودند. امام در مورد مخالفین سیاسی خود تا آنجا با مماشات برخورد می کردند که عملکرد آنها ضربه ای اساسی به اسلام و انقلاب وارد نکند، اما هنگامی که شخص یا گروه خاصی با رفتار یا گفتار خود اصل اسلام و انقلاب را تضعیف می کردند، اعم از اینکه فرد مذکور رئیس جمهور، قائم مقام رهبر و یا حتی فرزند امام باشد به تکلیف خود عمل نموده و برخوردی قاطع با این افراد داشته اند.

 در این مقال به بررسی چهار نفر از مردودین سیاسی انقلاب اسلامی (بازرگان - بنی صدر - شریعتمداری و منتظری) که در زمان حیات امام از قطار انقلاب پیاده شدند، در حد اختصار اشاره می شود.